SANGTEKSTER
SANGTEKSTER

BLOTT EN DAG.

Blott en dag, ett ögonblick i sänder,
vilken tröst, vad än som kommer på!
Allt ju vilar i min Faders händer,
skulle jag, som barn, väl ängslas då?
Han som bär för mig en faders hjärta,
han ju ger åt varje nyfödd dag
dess beskärda del av fröjd och smärta,
möda, vila och behag.

2.
Själv han är mig alla dagar nära,
för var särskild tid med särskild nåd.
Varje dags bekymmer vill han bära,
han som heter både Kraft och Råd.
Morgondagens omsorg får jag spara,
om än oviss syns min vandrings stig.
"Som din dag, så skall din kraft ock vara",
detta löfte gav han mig.

3.
Hjälp mig då att vila tryggt och stilla
blott vid dina löften, Herre kär,
ej min tro och ej den tröst förspilla
som i ordet mig förvarad är.
Hjälp mig, Herre, att vad helst mig händer,
taga ur din trogna fadershand
blott en dag, ett ögonblick i sänder,
tills jag nått det goda land.

 

Ellinors vise

Tekst : Klaus Hagerup
Melodi : Sverre Kjeldsberg

Ka e det som æ drømme om.
At æ en dag ska våkne opp og vite
at arbeidet æ leve med
e mykkje, mykkje meir enn det å slite.

Æ drømme om å være fri
i lag med alle folkan som æ like.
Æ drømme om ei anna tid
da ingen folk e fattige og rike.

Æ drømme om at alle dæm
som trække garnan langt der utpå sjyen
skal få ei bedre tid i lag med dæm
som jobbe skift på en fabrikk i byen.

Og dæm som har en liten gård,
nån kyr og ei gjeld dæm ikkje klare.
Æ drømme at dæm får en vår
dæm bruke te nå` meir enn det å spare.

Æ drømme at vi får en vår
da undertrøkkinga på jorda stanse.
Ei ny tid kommer sjøl om fjellan står,
og det bli like fint å jobbe som å danse.


 

Seiren følger våre faner

Seiren følger våre faner
fram gjennom stormer og strid,
løft dem høyt i sterke hender
over vår jernhårde tid.
Det er fedres dyre arv,
de var trofast med
der hvor slitets menn og kvinner
for sin frihet stred.
De gav kraft og pågangsmot
når vi gikk til slag:
Seiren følger våre faner!
Arbeidsfolk, slå lag!

Seiren følger våre faner!
Kampluren gjaller på ny.
Nå skal atter framtidsfolket
samles fra bygd og fra by:
Mennene fra harv og plog,
verksted og kontor,
kvinnene fra hus og hytter
- folk fra fjell og fjord.
Hele folket er på marsj
frem mot nye slag.
Seiren følger våre faner!
Arbeidsfolk, slå lag!

Seiren følger våre faner!
Lytt til den jublende sang!
Se det folketog som tolker
arbeidets skapende trang.
Bær mot fred og frihet fram
røde faners brann -
vi går ut i dag å verge
folkets fedreland.
Mann og kvinne - vær på vakt,
klar til stridens dag.
Seiren følger våre faner!
Arbeidsfolk, slå lag!

Tekst : Arne Paasche Aasen
Melodi : Jolly Kramer-Johansen

Internasjonalen

1.
Opp, alle jordens bundne trelle,
opp, I som sulten knuget har!
Nu drønner det av rettens velde,
til siste kamp det gjøres klar.
Alt det gamle vi med jorden jevner,
opp slaver nu til frihet frem!
Vi intet var, men alt vi evner
til rydning for vårt samfunns hjem.

./. Så samles vi på valen,
seiren vet vi at vi får,
og Internasjonalen
skal få sin folkevår./.

2.
I høyden vi ei frelse venter
hos guder eller fyrsters flokk.
Nei, selv i samling vi den henter:
i fellesskap vi vinner nok.
Alt det stjålne tilbake vi krever,
og for vår ånd et frihets vern!
Vår egen hammer selv vi hever
og slår, mens vi har varme jern.

:/: Så samles vi på valen,
seiren vet vi at vi får,
og Internasjonalen
skal få sin folkevår.:/:

3.
Imot oss statens lover bøyes,
av skatter blir vi tynget ned.
Og fri for plikt den rike føyes,
mens ringhets rett ei kjenner sted.
Lenge nok har vi ligget i støvet:
Vi stiller frihets krav mot rov.
Mot alle retten skal bli øvet,
slik vil vi ha vårt samfunns lov.

:/: Så samles vi på valen,
seiren vet vi at vi får,
og Internasjonalen
skal få sin folkevår.:/:

4.
Ved ofringen til Mammons ære
har gullets konger aldri hatt
et annet mål enn det å tære
på proletarens arbeidskraft.
Denne bande, ved vårt slit og plage,
til en mektig rikdom kom.
Og når vi fordrer den tilbake
forlanger vi vår eiendom.

:/: Så samles vi på valen,
seiren vet vi at vi får,
og Internasjonalen
skal få sin folkevår. :/:

5.
Med krigsbegeistring de oss fyller,
de konger, før vi skal i slag.
Men voldens herrer vekk vi skyller
på massemytteriets dag.
Bær da streikerånden inn i hæren
og på neste krigs signal:
Vi sier nei til helteæren
og skyter hærens general.

:/: Så samles vi på valen,
seiren vet vi at vi får,
og Internasjonalen
skal få sin folkevår.:/:

6.
Arbeider, bonde våre hære
de største er, som stevner frem!
Vår arvedel skal jorden være,
vi sammen bygge vil vårt hjem.
Som av rovdyr vårt blod er blitt sunget,
men endelig slår vi dem ned.
Og mørket som så tungt oss knuget,
gir plass for solens lys og fred.

./. Så samles vi på valen,
seiren vet vi at vi får,
og Internasjonalen
skal få sin folkevår./.

Tekst: Eugéne Pottier / Melodi: Pierre Degeyter / Omsett: Olav Kringen

Din tanke er fri

Din tanke er fri,
hvem tror du den finner.
Den flykter forbi,
slik skygger forsvinner.
Den kan ikke brennes,
av fiender kjennes.
:/: Og slik vil det alltid bli:
Din tanke er fri! :/:

Jeg tenker hva jeg vil,
mitt ønske bestemmer.
I stillhet blir det til,
i ukjente drømmer.
Min tanke og lengsel
vil bryte hvert stengsel.
Og slik vil det alltid bli:
Min tanke er fri!

Og tvinges vi inn
bak jernslåtte dører,
da flykter den vind
som tankene fører.
Fordi våre tanker
kan rive ned skranker.
Og slik vil det alltid bli:
Vår tanke er fri!

Norsk tekst: Alf Cranner
Tilegnet Amnesty

Nordmannen

Millom bakkar og berg ut med havet
hever nordmannen fenget sin heim,
der han sjølv hever tufterna gravet
og sett sjølv sine hus uppå deim.

Han såg ut på dei steinutte strender,
det var ingen som der hadde bygt.
"Lat oss ryddja og byggja oss grender,
og so eiga me rudningen trygt."

Og han vandest til vågnad og møda,
der han laut vera herdig og sterk,
men han høyrer med hugnad ei røda
um stor manndom og dugande verk.

Kring om dalen stod fjelli som grindar,
men um bergi var grasgrøne band;
der han gjekk millom heidar og tindar
og der såg han so vidt yver land.

Han såg ut på det bårute havet;
der var ruskut at leggja utpå;
men der leikade fisk ned i kavet,
og den leiken den vilde han sjå.

Fram på vetteren stundom han tenkte:
"Giv eg var i eit varmare land!"
Men når vårsol i bakkarne blenkte,
fekk han hug til si heimlege strand.

Og han lyddest til framande strender,
der var alltid for trongt og for tett,
og han lengtade til sine grender,
og på heimvegen gjekk det so lett.

Han var før til at våga og strida,
og han likade dan, som var sterk,
og som inkje mot fåren mun kvida,
der det spurdes um dugande verk.

Og når liderne grønkar som hagar,
når det laver av blomar på strå,
og når næter er ljose som dagar,
kan han ingenstad venare sjå.

Sud um havet han stundom laut skrida.
Der var rikdom på benkjer og bord;
men kring um såg han trældomen kvida,
og so vende han atter mot nord.

Når han kom på dei rikaste leider,
såg han tidt at han litet var kjend;
men han visste ein vyrdnad og heider,
som kann bu i den armaste grend.

Lat no andre om storleiken kivast,
lat deim bragla med rikdom og høgd!
Millom kaksar eg litet kann trivast,
millom jamningar helst eg er nøgd.

Lat oss vona, han endå med æra
um sin rett måtte verja so vel,
at kvar lurande tvingar må læra,
at han fær inkje honom til træl.

"Lat deim hava den æra, dei kunna,
og sin rikdom og styrke dertil,
når som berre dei meg vilja unna
at få råda min arv, som eg vil."

Ivar Aasen