SJØKONGEN I KONGVIKA

Ein gong for lenge sidan kom ein utenlandsk sjøkonge seglande opp gjennom Nordsjøen med fleire skip og mange menn. Det var tidleg på våren, og dei kom frå sør og skulle på tokt til framande land.

Midt ute i Nordsjøen kom dei ut for eit overhendig uver som braut ned riggane på skipa og øydela segla. Vind og straum dreiv skipa ut av kurs, og til sist visste dei ikkje kvar dei var. Sjømennene fekk likevel etterkvart lappa saman så mykje av segla at dei fekk styring på skutene, og dei tok til å lensa unna vinden og sjøane det beste dei vann.

Etter å ha segla slik i fleire dagar, fekk dei brått ein kveld land i sikte, og dei tok seg innover mot dette landet. Uveret var like forrykande, og dei kunne sjå kor bylgjene fossa og braut mot knausane der inne.

Då dei kom nærare land, fekk dei auga på ei vik som skar seg inn mellom dei stupbratte bergveggane som vende ut mot havet. Vika var lang og smal, og midt i innløpet låg det ein båe. Frå denne båen gjekk det frådande kvite brot som vart knuste mot fjellveggane på begge sider. Innanfor båen var sjøen heilt roleg.

Det ville vera eit vågestykke å prøva å ta seg inn i vika slik veret var, men skipa var så medtekne av stormen og sjøane at det var eit tidsspørsmål kor lenge dei ville halde seg flytande. Den einaste måten sjøkongen såg til å berga mennene og skipa var difor å prøva å ta seg forbi båen og fallgarden ytst i vika til trygg havn innanfor.

Det var i mørkninga dei kom inn mot innløpet til vika, og kongen gav ordre til mannskapet om å gjera seg klar til å segla gjennom fallgarden og inn i vika. Mennene murra mot kongen og meinte at det ville vera den reine galskapen å segla inn i dette veret, men kongen stod på sitt og slik vart det.

Skipa rista og skalv då dei frådande brenningane tok tak i dei, men dei vart kasta gjennom brota og kom seg til slutt trygt innanfor båen. Der inne var sjøen still og roleg slik det hadde sett ut frå utsida, og mennene fortøyde skipa så langt inne i vika som dei kunne koma. Sjøkongen kalla vika, der han hadde kome inn og berga livet for seg sjølv og mennene sine, for Kongvika.

Dagen etter skifta veret om og det vart stilt og fint. Sjøfararane gjekk då innover landet for å prøva å finna ut meir om staden dei var komne til . Dei oppdaga snart at det var ei øy, og at det var større område på andre sida av fjorden innanfor.

Øya var uvanleg grøn og frodig der ho låg i den fine vårdagen. I solhellingane blømde dei vakraste blomar, og graset var irrgrønt over alt. Aldri hadde dei nokon stad sett noko liknande. Folk fann dei ikkje, men med så mange fine og lune stadar, meinte dei at øya kunne vera godt eigna til buplass. Det var rikeleg med gode beite for husdyr her, vatn fanst det nok av, og på delar av øya stod skogen frodig.

Etter den grøne fargen kalla sjøkongen øya for Algrøna.

Sjømennene tok seg etterkvart innover frå Algrøna og over fjorden til landet innanfor. Her var landet høgare og med betre utsikt over havet. Sjølv busette den utanlandske sjøkongen seg her, og kalla staden Sjøkongsstad.

Skipa som sjømennene kom med var ikkje eigna til å fara vidare med, og dei fann seg koner og busette seg difor på Algrøna og Sjøkongsstad og dei andre øyane ikring.

Leveveien deira vart fiske og jordbruk, og med den grøderike jorda og det fiskerike havet hadde dei det godt. Mange av dyra sine hadde dei på øyar og holmar ikring. Den største av desse øyane, der det og var best beite, kalla dei Dyrøy.

 Den dag i dag kan det finnast etterkomarar av desse sjøfolka på Algrøyna, Dyrøyna og Sekkingstad, og i Kongvika lengst vest på Algrøyna ligg framleis båen midt i sundet og er ein port mellom sjølvaset Nordsjøen utanfor og den lune vika innanfor.

Nyeste kommentarer

04.01 | 19:29

Flotte og gøyale båter som er kommet i elevane :) jammen er du flink Leif;) ungene hadde det veldig kjekt.

...
19.10 | 20:05

Greetings from Algers in Chico, California
What a fantastic web site! Yeah Bygdalaget!

...
19.06 | 17:43
Volleyball har mottatt 1
20.08 | 19:51
Fotoalbum har mottatt 2